Bruno Munari – designer i artysta: 119 lat temu przyszedł na świat jeden z najwybitniejszych Włochów żyjących w XX wieku

Formy unoszące się w powietrzu, wydłużone lub okrągłe, najpierw wklęsłe, a następnie wypukłe, w ramach tego samego dzieła sztuki, których nie da się zaklasyfikować do jednej tylko kategorii. 24 października 1907 roku w Mediolanie urodził się jeden z najważniejszych włoskich artystów XX wieku: Bruno Munari. Jego pomysły dały początek niektórym z najbardziej ekstrawaganckich i przełomowych dzieł minionego stulecia. Wśród nich znalazły się również gry i przedmioty designerskie, które stanowiły połączenie kreatywności, metodyczności i eksperymentowania.  
Jego zdolność do podążania początkowo za nurtami artystycznymi, a następnie do odchodzenia od nich i przyglądania się światu z innej perspektywy spowodowała, że zyskał status autorytetu na arenie międzynarodowej.
Jego twórczość odzwierciedla jeden z najbardziej charakterystycznych aspektów włoskiej kultury: umiejętność przekształcania pomysłu w projekt, a projektu w doświadczenie.

Twórczy język na styku sztuki, techniki i eksperymentu 

Podejście, którego Munari trzymał się przez całą swoją karierę, w pełni odzwierciedla jedną z cech Made in Italy: umiejętność przekraczania granic dyscyplin. Jego badania obejmowały bowiem różne dziedziny, takie jak sztuka, grafika i design, co umożliwiło mu pogłębienie studiów nad formą i przestrzenią. 

Jego sztukę od samego początku charakteryzowała chęć odkrywania nowych możliwości wyrazu, co skłoniło go do odchodzenia od dominujących w danym momencie prądów artystycznych i promowania unikalnego stylu. Właśnie z tego sposobu pojmowania sztuki zrodziły się niektóre z jego najbardziej przełomowych dzieł, takie jak Macchina aerea, Macchine inutili czy Concavo-convesso. Są to lekkie i ruchome w przestrzeni konstrukcje, które dzięki grze równowagi i światła zawsze prezentują się obserwatorowi w inny sposób.  

Od edukacji w Mediolanie do wypracowania metody projektowania 

Munari znaczną część swojego dzieciństwa spędził w regionie Polesine, w którym obecnie znajduje się okręg przemysłowy produkcji karuzel. W połowie lat dwudziestych wrócił do Mediolanu i zbliżył się do środowisk artystycznych miasta, nawiązując również kontakt z futurystami. Jak podaje Treccani, to właśnie w stolicy Lombardii Bruno poszerzył swoje horyzonty zawodowe, rozpoczynając pracę jako artysta, grafik i projektant. To właśnie te zgromadzone doświadczenia i wiedza umożliwiły mu zdobycie wszechstronnego wykształcenia, pokazując, jak włoskie know-how wyłania się z przecinania się różnych dyscyplin. 

W 1948 roku uczestniczył w tworzeniu Ruchu Sztuki Konkretnej, poświęcając się poszukiwaniom nowych języków abstrakcyjnych oraz badaniu relacji między sztuką a projektowaniem. W tym okresie Munari stworzył kilka dzieł, takich jak Negatyw-pozytyw i Książki nieczytelne, serię prac, które wykraczały poza konwencje sztuki, angażując obiekty będące głównymi elementami innych dziedzin.  

Wreszcie jego uwaga skierowała się na proces nauki u dzieci, komunikację wizualną i edukację twórczą. Właśnie w tym okresie, bogatym w eksperymenty z wykorzystaniem różnych obrazów i materiałów, powstały niektóre przedmioty przeznaczone dla najmłodszych, takie jak wykonany z pianki gumowej Kot Meo, którego formę dziecko może zmieniać, co pozwala na więcej interakcji i ułatwia naukę. 

https://www.fondazionepirelli.org/en/activities/bruno-munari-a-master-of-design-on-display-in-verona-a-great-name-for-pirelli/ 

Dzieła Bruno Munariego, które wywarły wpływ na włoski design 

Interdyscyplinarny charakter jego dzieł jest odzwierciedleniem podejścia charakterystycznego dla „Made in Italy”, w ramach którego wiedza z różnych dziedzin jest łączona dla innowacji. Trudność w zaszufladkowaniu dzieł Munariego nie przeszkodziła mu w zdobyciu kilku nagród Compasso d’Oro za wzornictwo przemysłowe, a jego kreacje sprawiły, że włoski design zyskał uznanie na całym świecie.  

Należą do nich lampa Falkland, wykonana w 1964 roku z wykorzystaniem tkaniny rurowej, w którą wkładane są metalowe krążki o różnych rozmiarach, powstała w wyniku badań nad wykorzystaniem różnych materiałów oraz połączenia funkcjonalności i równowagi. Podobnie „Małpa Zizì”, stworzona w 1952 roku dla firmy Pigomma, odzwierciedla zainteresowanie Munariego zabawą jako sposobem na naukę. 

Obok przedmiotów przemysłowych są też takie, które odzwierciedlają jego zainteresowanie relacją ludzi z otaczającym ich światem. Jednym z nich jest zintegrowany mebel Abitacolo, zaprojektowany w 1971 roku i nagrodzony Compasso d'Oro w 1979 roku – zabawa formami i przestrzenią. 

Dziedzictwo myśli, która nadal wywiera wpływ na design

Dziedzictwo Bruno Munariego tkwi nie tylko w dziełach, które stworzył w ciągu swojej kariery, ale także w metodzie, którą przekazał profesjonalistom działającym w świecie wzornictwa, sztuki i innych sektorów przemysłu. Z jednej strony jest to jego podejście do projektowania, które przyczyniło się do rozpowszechnienia koncepcji materii postrzeganej jako harmonia ludzi, przedmiotów i otoczenia. Z drugiej strony są to badania, które pozwoliły mu stać się postacią zdolną do wyjścia poza wszelkie etykiety czy klasyfikacje, poruszającą się między różnymi dyscyplinami w celu stworzenia unikalnego przedmiotu, złożonego z wielu elementów. 

Włoski design może zatem poszczycić się filozofią, która stawia na pierwszym miejscu jakość produktu, opartą na wspólnej wiedzy o materiałach, dbałości o szczegóły i zdolności do zaspokajania różnych potrzeb. Wizja ta nadal pozostaje w zgodzie z potrzebami chwili obecnej, w której ogromne znaczenie ma ochrona środowiska. Aby sprostać wyzwaniom związanym ze zmianami klimatycznymi, włoski design stał się zrównoważony dzięki połączeniu tradycji, innowacji i know-how, które obejmuje wiele łańcuchów wartości przemysłu Made in Italy.  

https://www.munart.org/index.php?p=19

Świat patrzy na włoski design

 Historia Bruno Munariego jest przykładem tego, jak włoska kreatywność może stać się dziedzictwem kulturowym i wartością uznawaną na całym świecie. Jego podejście odzwierciedla siłę badań, które łączą różne sektory, aby przekształcać pomysły w konkretne rozwiązania: metoda ta charakteryzuje wiele firm Made in Italy.

W Włoszech działa wiele firm projektowych, które każdego dnia tworzą produkty o doskonałości uznawanej na arenie międzynarodowej. Od okręgu produkcji mebli tapicerowanych w Apulii i Bazylikacie po fabryki mebli w północnych Włoszech: jak pokazuje również Mapa okręgów, na całym Półwyspie działa wiele firm, które szukają za granicą nowych możliwości rozwoju. OpportunItaly wspiera te firmy i zagranicznych nabywców poprzez usługi Business Matching. Odkryj włoskie firmy projektowe najlepiej pasujące do Twojej działalności i dołącz do programu. 

Źródła
Domus 
MunArt 
Treccani 

Podsumowanie

• Bruno Munari, urodzony w Mediolanie 24 października 1907 roku, był włoskim artystą, projektantem, grafikiem i wynalazcą. W ciągu swojej kariery badał związek między sztuką, technologią i życiem codziennym, stając się kluczową postacią włoskiej twórczości XX wieku. 

• Po pierwszych doświadczeniach z futuryzmem i udziale w tworzeniu Ruchu Sztuki Konkretnej (MAC) w 1948 roku Munari opracował metodę projektowania opartą na eksperymentowaniu, badaniach wizualnych i obserwacji materiałów. 

• Do jego najbardziej znanych dzieł należą lampa „Falkland” (1964), zabawki „Małpa Zizì” (1952), „Macchine inutili” i mebel „Abitacolo” (1971) – projekty, które przyczyniły się do wypracowania innowacyjnego podejścia do włoskiego wzornictwa. 

• W trakcie swojej działalności zajmował się również komunikacją wizualną i edukacją twórczą, tworząc liczne książki i warsztaty dla dzieci, które rozpowszechniły nowy sposób podejścia do sztuki i projektowania. 

• Jego badania pozostawiły po sobie dziedzictwo, które jest nadal aktualne w świecie designu i kultury projektowania, pokazując, że kreatywność, metodyczność i zdolność do eksperymentowania są cechami wyróżniającymi Made in Italy. 
  
  
  

  Dołącz do programu